lunes, 11 de abril de 2016

LA PROPUESTA (Traducido al español. Original en gallego)




Así, casi sin darme cuenta llega el día de partir. Ya me imagino en Tenerife, tirada en la playa con el sol acariciándome el cuerpo desnudo; o bebiendo una copa en la noche estrellada de Santa Cruz al encuentro de alguna caricia.
Y... Como un volcán en erupción, dentro de mis entrañas se forja una historia de amor. Despierta mi sexo dormido, miradas de complicidad y reír a carcajadas. Mi corazón tiene un nuevo ritmo.
Es la última noche, guardo en la maleta la ropa impregnada de su olor. Me revuelvo. No puedo continuar. Tenemos que hablar.
Desde el otro lado del bulevar miro para el rascacielos buscando su ventana. Hay luz. Es una señal.
Me desprendo de la huella del que dirán, de viejos perjuicios, y dejo resbalar por la piel sentimientos feroces de deseo. Con nuestros cuerpos desnudos y entrelazados llegaron las promesas de amor.
Nos perdimos por las calles en la noche cálida de la isla. Con el lucero del alba nos despedimos sin lágrimas;
-           ¡Hasta pronto amor!
Viaja a mi ciudad, dos meses más tarde, para volver a vernos.
-           ¿Juntos?
 Ese sonar grave de la palabra “compartir” me inquieta. Me despierta mi peor agonía.
Entregada a mi aflicción, la oscuridad de un amor pasado no me deja abrir los ojos. Una manifestación de ira y dolor me arranca un llanto incontrolado al penetrar en el paisaje de lo que puede ser y no será.
Tengo miedo. Sigo prisionera de los recuerdos aún latentes en un rincón de mi memoria.
-           ¡Abur amor!


Vuelvo al invierno con Tchaikovski y su cuarta sinfonía.

martes, 5 de abril de 2016

A PROPOSTA (Marzo 2016) Semifinalista no IV certame MicroCatroRelatos do café de Catro a Catro - Vigo




Así, case sen me decatar chega o día de partir. Xa me imaxino en Tenerife, tirada na praia co sol acariñándome o corpo nu; ou bebendo unha copa na noite estrelada de Santa Cruz á procura dalgún aceno.
E ... Coma un volcán en erupción, dentro das miñas entrañas prende unha historia de amor. Esperta o meu sexo durmido, olladas de complicidade e rir a gargalladas. O meu corazón ten un novo ritmo.
É a derradeira noite, gardo na maleta a roupa impregnada do seu cheiro. Revólvome. Non podo continuar. Temos que falar.
Dende o outro lado do bulevar miro para o rañaceos buscando a súa xanela. Hai luz. É un sinal.
Despréndome da pegada do que dirán, de vellos prexuízos, e deixo esvarar pola pel sentimentos feroces de desexo. Cos nosos corpos espidos e entrelazados chegaron as promesas de amor.
Perdémonos polas rúas na noite cálida da illa. Co luceiro do alba despedímonos sen bágoas;
-          ata pronto amor!
Viaxa á miña cidade, dous meses máis tarde, para volver vernos.
-          Xuntos?
 Ese soar grave da palabra “compartir” inquiétame. Espértame o meu peor agoiro.
Entregada á miña aflición, a escuridade dun amor pasado non me deixa abrir os ollos. Unha manifestación de ira e dor arríncame un pranto incontrolado ao penetrar na paisaxe do que pode ser e non será.
Teño medo. Sigo prisioneira dos recordos aínda latentes nun recuncho da miña memoria.
-          Abur amor!


Volvo ao inverno con Tchaikovski e a súa cuarta sinfonía.