O ruído da campá, que pendía do teito trala porta, alertouna. Levantou a cabeza bruscamente caéndolle todo o cabelo en
fervenza polo ombreiro esquerdo. Deixou sen rematar o que estaba a facer. Non
sei que pensamento lle pasaría pola súa mente para que os seus ollos tremelucentes
e abertos coma o mar, vixiantes, nesa faciana de pel branca e beizos finos,
transmitisen desconcerto.
Que pensaría que lle ía dicir? Había xa dous anos que non nos viamos.
A súa mirada foi cambiando, de intriga a desafiante ata comerme cos ollos; e
farfallando díxome:
–Leandro non se atopa, saíu.
–Non muller, é contigo con quen quero falar. Tes un momento?
O corpo reaccionoulle, ríxido e mudo, marcando a súa delgadeza. O seu mirar
da cor do xeo, expectante. E eu, e con ollos arbitrarios, míroa:
–Só quero darche unha aperta de ánimo, como o levas?
Xa repousada cun ollar melancólico, a salvo dos pantasmas do pasado afirmou:
–Ben, levándoo.
–Aos poucos muller. O tempo axuda a esquecer se o miras pasar con ollos
quedos.
Escudriñándonos con sagacidade, non houbo nada máis de que falar. Entre
besbellos e un bico ao aire, dixémonos adeus.
E virándome cara a porta, sentín que a súa mirada seguía, como outrora,
cravada en min.
