"Las campanas tañen con sonidos felices y exaltados cuando los pensamientos enterrados salen a la luz y ... son maravillosamente recibidos". Carmen Oliveira
domingo, 22 de mayo de 2016
DESDE LA VENTANA - ALITERARTE de Editorial Elvira
DENDE A XANELA- ALITERARTE de Editorial Elvira

aLiterArte, un libro onde os relatos dan vida aos murais pintados por artistas nas rúas da nosa cidade olívica.
Para min foi un pracer presentar, no meu relato, a un Vigo dos anos vinte, da man do pintor Antonio Barbará - Powone
Son as oito da tarde, é venres. Mariana achégase ata a fiestra coma todos os días.
Pega a faciana ao cristal da ventá entreaberta, agradece a humidade e contáxiase do que acontece na praza, respirando ese mundo que coñece ben e ao que xa non ten acceso. Ule a pranto, a despedida e a cinza. Pasa as noites esperta, e fai súa a vida dos demais. Está sentenciada nunha cadeira de rodas.
A noite non é moi fría para ser finais de outubro, pero a bruma comeza a baixar. O escenario está a prepararse; os farois, coa súa luz tenue, desprenden un halo difuso de complicidade. Máis aló, na beirarrúa, o chiar do tranvía anuncia a súa chegada, directo dende as cocheiras de Travesas. Fai entrada ás vinte trinta. É o mesmo que anos atrás colleu o seu mozo. Nunca volveu.
No ar mestúranse cheiros de enfermidades, de fariña, de castañas asadas e de fritadas. Preto da xanela, dende o segundo andar, dun edificio ruinoso, Mariana afoga nas entrañas da nostalxia mentres transcorre a noite. Acariña as perlas do colar, xa desgastado polo tempo, que luce no colo aínda sabendo que son falsas. Agasallo do seu home, de cando tiña os ollos cheos de bágoas sen derramar. Agora asexa aos solitarios que saen apresa do cine Odeón, e ás parellas novas con risos nerviosos, iniciando as primeiras historias de amor.
Mariana abesulla por entre as contras, máis aló, a tafona e a casa de comidas.
O sereno anuncia co chifre o peche dos portais. Ten por diante unha noite longa de vocear as horas en punto e dar o parte do tempo.
Xa preto da media noite comeza o desfile que máis lle gusta, as putas. As putas da capital, así lles chaman para diferencialas das da rúa Pracer, roldadas polos mariñeiros que chegan ao porto a cotío.
Ule a desarranxo e confusión, a beizos vermellos, a respiración entrecortada e a escuridade. Pasean diante dos farois cos peitos descubertos, tacón alto e medias de malla por enriba dos xeonllos, movéndose con graza. Con lascivia.
Os autos rosman, e o olor a testosterona flúe entre a brétema da noite. Un alcatreo a respiración axitada e corpos impregnados de sexo, que se mestura entre homes e mulleres de perfume barato e o fume dos coches.
Mariana repara no chulo, agochado nun portal detrás do sombreiro, ollando todo o que fan as súas fulanas, “Carapuchiña, Branca de neve ou a Bela Durminte” nomes de guerra, inventados por elas para non esquecer a afastada infancia onde todo era inocente.
Pasan as horas e o gardián, sen vergonza, colle a recadación, deixando atrás un rastro de ferruxes e amargura.
A da noite é a súa familia.Mariana foi puta hai anos, antes de casar. Na mesma rúa, desfilaba pavonándose debaixo dos mesmos farois. Cando o seu home a deixou todo foi a peor, volveu ao bulevar. Cada noite bebía para esquecelo, a el e a si mesma.
O fatídico día o ar ulía a presaxio. Espertou no hospital militar un mediodía primaveral. A malleira que lle deran deixouna eivada.
No albor da mañá, na cidade olívica, e na mesma avenida, os primeiros tranvías ataviados coa bandeira galega e viguesa chegan ateigados de vendedores ambulantes. Ofrecen aos transeúntes froitas e verduras con recendo a vida, a terra. Os leiteiros comezan o reparto nas casas e asubían cando pasan ao lado das mozas, sacándolle a Mariana un sorriso.
Ule a mar e a sal, a peixe aínda vivo que as regateiras da lonxa, co paxe na cabeza, levan ao mercado.
A treboada que caeu esta madrugada de Santos deixa a rúa xa limpa de pecado. Mariana atópase cun novo día, o reloxo de parede da sala dá oito badaladas. Sinte pasos, é Pepa, que coa súa inocencia ofrécelle os primeiros churros da mañá nun cornete de papel de xornais.
Xa é hora de durmir.
martes, 17 de mayo de 2016
"ALIKA" RELATO GAÑADOR NO CERTAME LITERARIO LETRAS GALEGAS 2016 - A Cividade MOS
O anoitecer na aldea era a hora máis fermosa do día. Lembro o sol danzando e escondéndose detrás das pequenas illas, coloreando o ceo de vermellos insuperables. As miñas irmás, aínda inocentes, bañábanse nas tardías horas nun lago calmo aproveitándose dos derradeiros raios.
A nosa familia de etnia Bantú emigrou dunha terra áspera e estéril ao Lago Malawi, preto de Tanzania. Apenas contaba catro anos e para min todo parecía existir dende sempre. Os homes aprenderon a pescar e as mulleres a traballar a terra, deixando que esta nova vida lles conducise sen fatigas a un novo abrente.
Cando lle arrincaron o bebé á miña nai do ventre, unha nena que pesaba non mais de dous quilos, agarimeina no meu colo. A meniña aferrouse ao meu dedo, o polgar, e xa non o soltou. A miña nai morreu no parto. A nova irmá é a terceira das mulleres da nosa familia.
Chamámola Alika –a alma máis fermosa. Cando abriu os ollos, cor chocolate, aquela..., daquela rouboume o corazón.
Plantamos unha árbore preto da tumba de nai, como era a tradición. O vento que arrolaba as follas musitaba cancións para a súa nena que os deuses non lle deixaron aleitar.
Xa mociña, Alika, e á sombra da árbore, quixo escoitar o que o corazón lle pedía:
–Vai en busca do teu destino. Oíu o murmurio das follas ao serán movidas polo aire cálido.
Coñecéranse tres anos atrás na estación fermosa e espiritual do outono e comezaron a mirarse aos ollos, eses ollos que se derreten coa tenrura do primeiro amor. Dakari, de etnia Botanga e orixinario de Zambia, decidiu emigrar ao vello continente buscando a vida soñada.
Foi un amor asentado co tempo, de longas cartas, un querer que arrancou con versos e máis tarde con desexo ate converterse en paixón. Unha vez cada dous meses acudía ao locutorio para escoitar a doce voz de Alika. Sempre á mesma hora, guiados polas estrelas.
Dakari chegou á terra prometida na primavera árabe. Afortunado cun traballo está a abrirse a vida en Europa, e necesítaa. Necesita o apoio do seu amor. Casar e enfrontarse a un futuro xuntos.
Prometéralle a miña irmá que non a deixaría soa, que iría con ela na procura de Dakiri. Dous meses de camiño sen máxicos anoiteceres; cheos de penurias e fatiga antes de embarcar.
Aférrome aos recordos da terra para non desfalecer. As febres fanme perder a noción do tempo e do lugar. Preto de min, Alika,a miña irmá, a pequena, chora..., chora e berra sen descanso e sen consolo, ata que cala esgotada. Ten medo deses homes sen nome á espera de súa rendición para botala ao mar. Ese mar bravío da cor da treboada, negro e triste.
O cheiro a sal atenúa o fedor da morte latente neses corpos desgastados polo paso dos días. Do horror da espera. Da incerteza. Agonizantes xa sen forzas, cos beizos xeados estragados pola sal e a falta de alimentos. Cos ollos pechados escóitase balbucir socorridas súplicas a ese Deus, que fuxiu deixando as nosas almas á deriva.
Pouso a mirada nun recanto da balsa, esa balsa construída a toda presa que posúe signos irreversibles de unha pronta destrución, nun mar sen fin que camiña sen pautas, de norte a sur de leste a oeste segundo sopren os ventos. Xa hai tempo que os remos non teñen dono. Nesa esquina da xangada, custodiado por una ducia de almas destinadas a morrer, vixían o balde da pouca auga que nos queda, con mirada esperta e vidrosa, sen baixar a garda, como quen vixía o máis prezado tesouro.
Asida a min, Alika delira, fala moi quedo, nun rumoreo, das súas nupcias. Unhas nupcias que nunca se van celebrar.
Ao estrondo do mar faille competencia os lamentos dos homes, espidos e maltreitos pola fatiga.
A miña irmá, a pequena, deixa de chorar, de rir, de falar, e mesmo de soñar. Sostéñoa nos meus brazos, coma cando viu a este mundo,mentres lle di adeus á vida. Expira, marcha de meu lado. Deixa de sufrir.
O pozo dos desexos secou.
Non sei canto tempo pasou; quedei baleira de bágoas. Non permitirei que a pequena, miña irmá, faga a última viaxe soa. Acompañarei o seu corpo ata a meu último alento nestas augas xeadas. Mar sedento de inocentes. Sen balbordo, sen espaventos; so deixándome ir, que o mar faga miña última vontade.
Noticias TV da canle local:
A deste domingo é a derradeira traxedia: témese que uns trescentos inmigrantes afogáronse tratando de chegar nun barco a Europa. A embarcación na que viaxaban homes e mulleres de diferentes puntos africanos, naufragou no Mar Mediterráneo a uns douscentos dez quilómetros da illa italiana de Lampedusa.
![]() |
| Día das Letras Galegas 2016 |
"ALIKA" RELATO GANADOR EN EL CERTAMEN LITERARIO LETRAS GALEGAS 2016 - A Cividade MOS
El anochecer en la aldea era la hora más hermosa del día. Recuerdo el sol danzando y escondiéndose detrás de las pequeñas islas, colorando el cielo de rojos insuperables. Mis hermanas, aún inocentes, se bañaban en las tardías horas en un lago calmo aprovechándose de los últimos rayos.
![]() |
| Compañeiros das verbas |
sábado, 14 de mayo de 2016
SEXPOL - Revista de información sexológica
en "relatos mes de Marzo".






