Así, case sen me decatar chega o día de partir. Xa me imaxino en Tenerife, tirada na praia co sol acariñándome
o corpo nu; ou bebendo unha copa na noite estrelada de Santa Cruz á procura
dalgún aceno.
E ... Coma un volcán en
erupción, dentro das miñas entrañas prende unha historia de amor. Esperta o meu
sexo durmido, olladas de complicidade e rir a gargalladas. O meu corazón ten un
novo ritmo.
É a derradeira noite, gardo
na maleta a roupa impregnada do seu cheiro. Revólvome. Non podo continuar.
Temos que falar.
Dende o outro lado do bulevar miro para o rañaceos
buscando a súa xanela. Hai luz. É un sinal.
Despréndome da pegada do que dirán, de vellos prexuízos, e
deixo esvarar pola pel sentimentos feroces de desexo. Cos nosos corpos espidos
e entrelazados chegaron as promesas de amor.
Perdémonos polas rúas na noite cálida da illa. Co luceiro
do alba despedímonos sen bágoas;
-
ata
pronto amor!
Viaxa á miña cidade, dous meses máis tarde, para volver
vernos.
-
Xuntos?
Ese soar grave da palabra
“compartir” inquiétame. Espértame o meu peor agoiro.
Entregada á
miña aflición, a escuridade dun amor pasado non me deixa abrir os ollos. Unha
manifestación de ira e dor arríncame un pranto incontrolado ao penetrar na
paisaxe do que pode ser e non será.
Teño medo. Sigo
prisioneira dos recordos aínda latentes nun recuncho da miña memoria.
-
Abur
amor!
Volvo ao
inverno con Tchaikovski e a súa
cuarta sinfonía.
No hay comentarios:
Publicar un comentario