Amencía e o manto nebuloso que envolve ás árbores
presaxia unha mañá moi fría.
Antía Sarasola prepárase despois dun café apresurado para
o seu paseo matutino. Abrígase nunha cazadora algo desgastada polo uso e uns
cálidos pantalóns moi axustados.
Apenas camiña uns metros e unha visión inusitada
sorpréndea. Debaixo dun piñeiral, sentado nun banco de pedra e a hora tan
temperá, coma un heraldo do alba, un home está a ler. Obsérvao sen recato; a
súa idade é confusa e cobre a súa cabeza cun gorro de la cheo de roña. Uns
zapatos desgastados calzan uns pés pequenos que apenas tocan o chan de area embarrada;
O nariz prominente sostén unhas lentes de lectura, e nas súas mans un libro de
follas deslucidas polo paso do tempo. É tal o ensimesmamento que nin sequera
sente o intenso frío. O pracer de Antía ante ese sorriso que perfila a súa
cara, faia pensar:
Quere saber que le, cal é a historia, pero non se atreve
a romper a comuñón que mantén co seu libro. Non pode abortar tanta felicidade,
que agora tamén a fai súa.
Sarasola é xornalista e o aguillón da noticia excítaa. As
preguntas apíñanse na súa mente, e a serena rutina das súas vacacións vese
alterada por unha nova emoción.
–E se tempo atrás foi o autor desa novela? Pescudareino!
O libro ábrese espontaneamente nas follas máis lidas, e o
pantasma do antigo propietario sorrí e murmura ao oído do mendigo os máis
fermosas pasaxes.
El non sabe ler, pero nada lle impide soñar.
Traducido al español:
Amanecía
y el manto nebuloso que envuelve a los árboles presagia una mañana muy fría.
Antía
Sarasola se prepara después de un café apresurado para su paseo matutino. Se abriga
en una cazadora algo desgastada por el uso y
unos cálidos pantalones muy ajustados.
Apenas
camina unos metros y una visión inusual la sorprende. Debajo de un pinar, sentado
en un banco de piedra y a hora tan temprana, como un heraldo del alba, un
hombre está leyendo. Lo observa sin recato; su edad es confusa y cubre su cabeza con un gorro de lana mugriento. Unos
zapatos desgastados calzan unos pies
pequeños que apenas tocan el suelo de arena embarrada. La nariz prominente,
sostiene unas gafas de lectura, y en sus manos un
libro de hojas deslucidas por el paso del tiempo. Es tal el ensimismamiento que
ni siquiera siente el intenso frío. El placer de Antía ante esa sonrisa que
perfila su cara, la hace pensar:
“No
hay hombre más rico, en este momento que el mendigo”.
Quiere
saber qué lee, cuál es la historia, pero no se atreve a romper la comunión que
mantiene con su libro. No puede abortar tanta felicidad, que ahora también la
hace suya.
Sarasola
es periodista y el aguijón de la noticia la reconcome. Las preguntas se agolpan
en su mente. La serena rutina de sus vacaciones se ve alterada por una nueva
emoción,
–
¿Y si tiempo atrás fue el autor de esa novela? ¡Lo averiguaré!
El libro se abre espontáneamente por las hojas
más leídas, y el fantasma del antiguo propietario sonríe y le murmura al oído del
mendigo los más bellos pasajes.


No hay comentarios:
Publicar un comentario