MISIVAS DUNHA ESCRAVA

Ela crece educándose nas artes para ser concubina do Sultán Ahmed.

No seu catorce aniversario, un día sen sol, Dilara atravesa a Porta da Acollida do Palacio de Topkapi.

O seu pai dille adeus. A súa nai tolea, morre só de pensar que non verá nunca máis  á súa adorada filla.

O recendo a perfume e pegadas de pracer e vicio, invade os apousentos das concubinas do harén. A luz que atravesa as fiestras acaricia con mil cores os corpos fermosísimos das odaliscas, xogando e rindo  devagar ao carón das augas quentes da piscina oval con fontes que súan burbullas pecaminosas.

Dilara está abrigada pola terceira esposa do sultán, a falta da súa filla morta envorca o seu amor nela. Continua cos estudos de música e poesía que lle deron os seus pais e ensínalle as artes amatorias.

Unha mañá, na sala do Sofá do Sultán, un eunuco branco, as agochadas, entrégalle unha misiva.

–Miña fermosa filla, padezo tanto!Teño que saber, … es feliz?Cóntame para que a miña alma acougue. Confía no mensaxeiro. Non me esquezas.

Un día a semana, cando o sol se oculta, e protexida polas sombras de palacio, esconde entre os muros bizantinos, nun lugar xa sinalado, a misiva para súa nai; 

–Madre, que non a venza o desazo.  Estou nun lugar moi fermoso, este é o meu destino, xa o teño no meu corazón. Aínda non fun presentada ao sultán.

Dilara escoita sen querer, a unha hora avanzada da noite preto da Mezquita do persoal de cociña, unha conversa entre dous policías de palacio. Falan dunha conspiración. Un frío quieto calouna. Percibe entre murmurios … apócema … sultán … herdeiro … lúa chea. Os ollos fanse á escuridade e olla aos traidores.

Pola noite, anicada na cama entre sabas de seda, sente unha ardentía invisible, febril, pensa que non pode seguir gardando a conversa que escoitou. Ten medo, non sabe se a súa verdade lle traerá un final amargo. Pola ventá entreaberta, cóanse refachos de lixeiro vento cálido que a adormecen.

Xa de mañá, unha expresión de placidez adorna a cálida faciana de Dilara. O seu destino está claro. Escribe a súa nai:

–Madre, onte, como de costume, cando ía a acochar a carta no muro,  escoitei unha conversa. Uns soldados ……. Todo sairá ben, todo ten sentido.

A súa nai, fóra do Palacio de Topkapi, ergue a vista e contempla unha vaca de ollos tristes, fraca, atada nun arado conducido por un campesiño turco de pel queimada polo sol perenne, arando a dura terra. –Si, todo ten sentido.

Xa calma, séntese diferente, como nun bosque despois da choiva.

 O mensaxeiro, o eunuco branco, faralle chegar urxente unha nota de contido segredo ao Sultán.

Os ollos verdes de Dilara danzan de ledicia. Treme emocionada. Pensa no sultán con beizos quentes, con pracer, con nerviosismo. Coñece os segredos de alcoba e acariciará o ceo con el, co seu Ahmed.

Abrazada a súa nova vida, é feliz. Será os seus ollos, a súa sombra de por vida.

Escribe a súa nai:

–Madre, esta é a derradeira misiva. Esqueza as bágoas. Xa son unha muller. Deseguida verémonos.

-Dilara.