–Antes de que o serán
sucumbise á noite, dixen: mañá será outro día.
A desidia perseguiuna todo o día. Pola cabeza roldáballe
unha frase que non se lembraba de quen era e que dicía “se queres crer en ti, necesitas fracasar...” Este consolo non a axudaba a sacar a presión que tiña no peito, o
desacougo que lle percorría por todo o corpo. Almorzou unha torrada con mel e canela,
compota de mazás e un reconfortante té verde. Dende a ventá da súa cociña
funcional e recentemente remodelada, ollaba a cima da montaña, e maxinaba, que se
estendía os brazos podía tocala coas mans. Na radio, a charla dos faladoiros
axudábana a non cismar. A vida pasoulle moi apresa e agora necesitaba, máis que
recoñecemento, unha motivación para seguir e perseguir soños.
No peto dereito da chaqueta, a vermella escarlata,
gardaba o teléfono móbil que consultaba nerviosamente por si non tiña
cobertura, pero seguía mudo. As horas pasaban preguiceiras. Na súa cabeza un bulir de pensamentos incontrolados. No seu correo tampouco entrara ningunha
nova, só publicidade.
De súpeto, á noitiña, cando só pensaba en non pensar mais
nada, desapareceu a presión. Ninguén chamou. Desprendeuse dos recoñecementos, dos
flashes con sorrisos e da xenialidade.
–Si, Xa o dicía a señora Mitchell por boca da
protagonista daquela gran novela que si levou o vento: “mañá será outro día”. Quizais tamén para min.
No hay comentarios:
Publicar un comentario