AMOLAR É GRATUITO. (Noviembre 2015) Unha persoa calquera, dun día calquera, dunha vila como tantas ...

Déixovos una canción dun grupo galego, "Blues do país": Non amoles, se chachi.

https://www.youtube.com/watch?v=TH241wPr6cw

Atópome ben, por fin!

Saio á rúa toda posta, acicalado o pelo, solto, ao aire. O abrigo vermello, que merquei nas segundas rebaixas do inverno, séntame de marabilla. A miña nai aprendeume a rebuscar nos saldos.

Entro “na tenda de oportunidades” e atópome con fulaniña, hai tempo que non nos viamos:

-Ola! Bicos, e botámonos a leriar.

-estás estupenda, tes parella? -di ela.

-non -contéstolle. Xa teño o demo a rosmar na cabeza.

-Ah … non te preocupes, estás moito mellor así. Aínda que xa verás, xa verás como encontras. -Non teño ganas de rifar tan cedo!

Que doado é amolar!

Amáñome a roupa, doulle un aire ao cabelo, cruzo o bolso nas costas e saio de novo a rúa. Ergueita e co sorriso posto camiño para casa.

Chámame a atención unha muller que me fai sinais. Agardo a que se achegue.

-Es ti, coma che vai? -É unha coñecida do último traballo.

-Non cho dixeron? Teño un choio estupendo. Conseguino por fulano, amañoume o asunto. A ti non te chamaron, verdade? Non por nada muller, seguro que é pola idade.

Amolar, amolar.

Pretiño xa do meu refuxio, acordo mercar peixe para xantar. Entro no supermercado, na fileira teño tres persoas diante de min. Tócanme no ombreiro. É a muller do meu curmán, e bla bla bla. Xa rematabamos a conversa cando, como non, tiña que saír:   

-e que? xa es avoa?

-aínda non -contéstolle.  

-Pero, non teñen parella? Esta xuventude!
           -Está ben … que morra o conto.

-Escoita, contáronche a nova? A do fillo do teu veciño, o que fai culturismo? Vas rir!            
          -Pois verás, é actor porno! -dime toda chea.

-Arre demo!

-Si, os pais máis a avoa fóronche ao estreo do curto. Que modernos, non si?

Amolar, amolar.

Non quero pensar cando se saiba a noticia da única filla do irmán pequeno do meu pai. Despois de nove anos de casada, liscou con outra muller deixando a filliña dun ano. Estivo demasiado tempo acochada vivindo unha mentira.Vaise armar unha boa rexouba!

A bruma comeza a baixar e o meu peiteado tamén.

Eu que son portadora de mil batallas, sempre co estandarte en alto, camiño para casa farta. Non podo aturar máis. Volta a comezar un período de espírito construtivo.

Sempre amolando.

O demo está a rosmar

Co ímpeto que saín esta mañá! Isto teño que contarllo a alguén, sacalo de dentro. Escríbolle un whatsapp a unha amiga. Pois nada, non me contesta. Mellor envíolle un e-mail contándolle as miñas penas.

Non mirará o móbil? Meu Deus! Nin que fora a perder tanto tempo! por favor … ese becho que teño no bandullo  vai engordando, e eu, decaendo un pouquiño máis. Non teño folgos para seguir.

Amolar, amolar.

Ao serán, colles de axenda telefónica e dis, vou saber desta xente, a ver como andan … Ninguén,  pero que ninguén, eh!  ou non  collen, ou a  saber …

Vaia amoladura!

 Déuseme por facer restauración  na casa, e como non teño nin idea, lembreime de Úrsula, unha compañeira de cando estudei canto, que facía alarde de que no seu piso restaurou ela todos os mobles. Chámoa pola confianza que tiñamos.

-Ola, como estás?,  escoita … -e cóntolle sen presa.

-Claro que si muller! Faltaría máis, teño moito traballo pero, secasí, irei onda ti mañá ou pasado.

Pasan catro semanas! Eu xa tiña a cabeza machucada de tanto barallar.

Cando xa non contaba, aparece con mil desculpas e deseguido bótalle unha ollada ao andel, á mesa de centro e á cadeira de brazos. Herdanza da avoa, nai do meu pai. 

 -Isto non é nada, lixas por aquí, por alí …  nada, isto é doado.

-Que ben!, axúdasme entón?

 -Ai non!, tes que facelo ti mulleriña, se non, non das aprendido. Eu pásome cando remates  e se acaso xa che digo.

Esperei catro semanas para isto! Que carraxe teño!

Amolar é gratuíto!

Na caixa de correos atopei un aviso de certificado. Unha multa tal vez?

Vaiche boa! É da seguridade social, bótanme! Non me dan traballo, non me queren no paro. Pásanme as filas dos xubilados! Dou ao demo, xubilada!

Xa mo dixera a funcionaria que me atendeu fai dous anos, que podía pasar. Estou doente!

Mal anda o rato que non sabe máis dun burato!

De momento, mañá cambio de ruta, collo o urbano con destino Bouzas, ollarei escaparates, respirarei aire limpo preto do mar, sentarei nunha terraciña cun café. Mirarei a xente pasar, falando os sete falares. Quen sabe …

Amolándose tal vez?

As gaivotas planan ao redor das mesas. Estase moi ben aquí. Ule a sal, a  domingo e a liberdade.

Non me amoles! Séntanse pretiño de min un grupo de rapaces berrando e rindo. Bótolles unha ollada de esguello, a vida está para eles. Xente nova e leña verde todo é fume.

Adeus paz interior.

Vou pensar na miña inesperada xubilación. Cobrarei un salario todos os primeiros de mes. Repítome “O pasado xa pasou, é hora de avanzar”.

Farei unha viaxe … tomarei clases de interpretación …

Ai canto vou amolar!